Honey, I’m coming home!

Dit is de laatste nacht, de laatste van de 42! ON-GE-LO-FELIJK. Ik ben zo blij dat ik naar huis kan morgen en iedereen weer vast te pakken en te knuffelen zonder een computer tussen 😉

Het is en blijft een dubbel gevoel. Ik keek hier zo lang naar uit en dan plots is het voorbij. Maar ik heb genoten en geleerd en zoveel meer. Dit was een thuis voor 6 weken, wel incompleet zonder mijn gezin maar toch een thuis.

De laatste week is goed gegaan ondanks mijn nervositeit, de les ging goed, de punten zijn goed en dus ben ik tevreden. Morgen wordt nog lastig, afscheid nemen van iedereen. In een centrum zoals DFC staat de “immersion-experience” centraal, ofte de complete onderdompeling in de DFC-wereld. Heel veel adjectieven zijn nodig om de atmosfeer er  te beschrijven… En de mensen, zowel de collega’s als de klanten, worden algauw vrienden. Uiteraard is het ook een Amerikaans fenomeen, zoals een Amerikaanse klant van Italiaanse afkomst het beschreef “The minute they meet you, they tell you their whole lifestory”. Hij gaf de uitleg met een negatieve connotatie maar ik hou er wel van… Die “goodbeys” morgen worden zwaargeladen.

Maar dan om 4:00 PM is het zover, met het dubbel aantal valiezen stap ik op het vliegtuig. Voor alle duidelijkheid dat zijn er 2 ipv 1. Eerst naar NY-JFK en dan naar BRU. Een nachtvluchtje met hopelijk een beetje slapen, we zullen zien…

Ik blik tevreden terug op deze ervaring en hoop hier gauw eens terug te zijn op bezoek! Tot zaterdag iedereen 🙂

Advertenties

Het laatste weekend…

Iedereen zei dat het vlug zou gaan en het is zo cliché. Het is zo één van die dingen die mensen moeten zeggen om je aan te moedigen… maar deze keer hadden ze gelijk (bedankt voor de aanmoedigingen hoor!).

Ik zit bij mijn Amerikaanse “ouders” en ik weet dat de laatste 5 dagen voorbij zullen vliegen! En eerlijk, ik zal dit achterlaten met gemengde gevoelens!!! Deze ochtend toonde Elisah me op skype dat ze nog 6 keer moest slapen voor mama thuiskwam, met haar vingertjes…super schattig! Ik zal zo blij zijn om ze zaterdag te knuffelen, eigenlijk dolgelukkig maar tegelijk zal ik vrijdag met grote pijn in mijn hart afscheid nemen van iedereen hier! De Amerikaanse leefstijl ligt me, dat heb je ondertussen al wel gemerkt en het zal me lastig doen het te moeten achterlaten!

De voorbije week was leuk, het afscheid van mijn ventje buiten beschouwing gelaten! Vrijdag trakteerden mijn collega’s me op lunch, met het bijhorende kado’tje en kaartje! Het deed me deugd te horen dat ze tevreden waren. Ik heb het gevoel dat ik voor hen weinig heb kunnen doen, dat ik nu pas voor hen iets zou kunnen beginnen betekenen. Want pas nu begin ik het een beetje te kennen: hun richtlijnen, hun aanpak, hun taken… Maar ze verzekerden me dat mijn gevoel onterecht is…

Deze week wordt de echte test: dinsdag moet ik zelf les geven en een patiënt evalueren, woensdag moet ik mijn eigen presentatie over “light frisdrank” geven! De onzekerheid over mijn taal en kennis zal me ongetwijfeld parten spelen! De verwachtingen zijn hoog gespannen, de klanten die me ondertussen al een paar weken kennen, willen me graag horen lesgeven… Dat wordt me wat!

Vandaag lag de nadruk op ontspanning: sporten en een filmpke. B en ik gingen kijken naar “The Help”, blijkt één van de beste films te zijn die ik ooit zag! Een aanrader wanneer hij in België in de zalen komt!!!

Ik ga nog wat literatuur doorploeteren, mijn eindwerk moet meer vorm krijgen!

Slaaplekker België, tot zaterdag! xxx

Waw, vakantie!

Hallo België,

Mijn laatste post dateert al bijna van een week geleden! Dat toont dat het menselijk gedrag soms moeilijk te behouden is, denk ik… Je begint aan iets met volle moed, maar algauw…

Of misschien is het gewoon omdat mijn ventie hier is en dat ik nog geen tijd gevonden heb om terug te schrijven! Het is even spannend geweest vrijdag. Ik denk dat ik niet zoveel gewerkt heb maar eerder Stefaan’s vluchten gevolgd online. Tot hij geland was in RDU. Wat een opluchting!

Amerikanen doen heel veel moeite om een aanstormde orkaan te doen aanvoelen als het einde van de wereld. De nieuwsuitzendingen waren volgepropt met de mogelijke effecten van de storm. Het was ongelofelijk!  Nu ergens zat er wel waarheid in en ben ik blij dat we onze originele plannen om dit weekend naar de kust te trekken geannuleerd hadden. Sommige beelden waren immers niet fraai. Daarbij komt dat de meeste elektriciteitskabels hier niet onder maar wel boven de grond lopen en bij dergelijke stormen vaak duizenden gezinnen zonder stroom vallen.

Dus moest ik een alternatief vinden. Het Amerikaanse Priceline.com bood er één. Op deze website kan je op een hotelkamer bieden. Ik zocht een hotel in het zuidelijke deel van de stad waar ik vroeger woonde, Charlotte.  Het doel is om een chique, dure kamer te strikken voor weinig geld. En ik slaagde erin om voor 70 dollar een kamer die normaal 200 dollar kostte te boeken! En dan voor gisterenavond had ik nog een leuke verassing in petto! Vorig jaar verbleven we bij Sandie in Chester, SC. Sommige onder jullie zagen de foto’s, een zalig oud koloniaal huis met een ongelofelijk gastvrij onthaal! En ze hadden nog een kamer vrij!

En dat is waar ik nu zit, rustig langs het zwembad in het zonneke, mijn blog aan te vullen. Het team in DFC had mij bijna verplicht om vandaag niet te gaan, achteraf gezien ben ik wel blij!!!

Vanavond gaan we naar een Baseballgame in Durham met B en G. We hebben dus nog een 3-uur durende rit voor de boeg. Morgen weer werken en eigenlijk al Stefs laatste dag 😦 Ik wist dat het snel zou passeren maar zo snel…

En dan nog een 9 dagen en ik kom naar huis! Dat is als er geen orkaan in de weg komt…

Nog een prettige dag en tot een volgende! xxx

Irene is coming

Amai, dit beloofd… Hurricane Irene komt eraan. Dat moet natuurlijk weer lukken, Stefaan komt vrijdag aan en we vertrekken zaterdagochtend naar Myrtle Beach voor een weekendje. Als de orkaan dit pad blijft volgen dan valt het weekend letterlijk in het water. Ik ben ontgoocheld en een klein beetje bang… Normaal komt de orkaan niet tot in Durham maar toch ik kan me voorstellen dat het vliegverkeer aardig kan verstoord geraken.

De rest van de week wordt dus spannend, continu surfen naar weather.com en duimen, duimen, duimen…

Voor de rest niet veel nieuws, vanmiddag lesgeven…gelukkig hebben we mindfullness over de middag. Om de zenuwen wat te kalmeren vooraf 🙂

Week 4 gaat zijn gewone gangetje…

Geniet van de laatste vakantieweek Belgie!

Tot een volgende x

Weeral weekend

Ik weet het de titel kan een beetje negatief klinken maar ik ben home alone dit weekend. B en G zijn op weekend naar de mountains, ze komen pas morgenavond terug. En zoals je weet heb ik geen auto dus ver kan ik niet lopen.

De rest van deze week is goed verlopen. Ik krijg meer verantwoordelijkheid en wordt meer en meer beschouwd als een lid van het team, zowel door de staff als door de klanten. Hoewel mijn grootste doel nog steeds kennis absorberen is, ben ik ook bezig met een aantal taken van de diëtisten zoals menu’s controleren, recepten opmaken, vragen beantwoorden. Het blijft een uitdaging gezien de verschillen tussen Amerikaanse en Belgische aanbevelingen maar het lukt.

Dinsdag of woensdag mag ik voor de eerste keer zelf les geven…In tegenstelling tot anders zal ik mega nerveus zijn! Maar Christine zal er zijn om moeilijke vragen te beantwoorden, gelukkig. Ik hoop gewoon dat ik niet te veel over mijn woorden struikel! Ik laat je weten hoe het geweest is!

Ik kreeg gisteren post van mijn 2 (lees 2 + 1 (Eva)) lieve schattekes. Zo’n lieve brieven en tekeningen, jaja de traantjes rolden 😦 Maar in een positieve zin, dus dankjewel lieve Eva!

Het sporten gaat goed, tot op vandaag elke dag minimum één uur! Zalig toch! Deze ochtend “Water aerobics” en “watervolley”. Ik kan je verzekeren dat na 2 en 1/2 uur, mijn handjes eruit zagen als oude zeemvellen! Maar het was leuk, iedereen ontfermt zich over mij en dat geeft een veilig en leuk gevoel.

Ik probeer deze namiddag verder te werken aan mijn thesis, mijn doel was om mijn literatuurstudie af te hebben voor ik terug thuis ben. We zullen zien…

Geniet van de rest van het weekend want voor je het weet is het maandag! Dikke zoen xxx

Going fast…week 3

Hi guys,

hopelijk gaat alles goed daar in België!

Ik ben ondertussen bijna klaar met week 3, allé toch voor de helft 🙂

Het is al een interessante week geweest! Zaterdag gaan outlet shoppen, jawel 3 uur aan een stuk… Ik kan je zeggen met hoeveel zakken ik ben thuisgekomen (5), maar gelukkig zat er niet zoveel in hé zoetie! Zondag niet echt noemenswaardig, behalve het afscheid van mijn geliefde Ford Focus. Het viel me zwaar tot de jonge gast die als ontvangstcomiteé diende, mij de factuur overhandigde. Ik viel bijna achterover, plus het gaf me plots een beter gevoel over de fiets.

Maandag was een aangename dag, Geoff zette me af aan DFC. De laatste luie dag… ’s avonds was de “Restaurant Experience” gepland met de klanten. Dit is een concept waarbij klanten een diner in een deftig restaurant op voorhand voorbereiden met de diëtiste en dan ’s avonds effectief gaan uiteten. Voor velen is dit enorm moeilijk, de keuze is uitgebreid en het is niet evident om het minst energierijke eten uit te kiezen. Het grappige is de aankomst in het resto, vele van de gasten die mee waren, lachten met het concept van “a bunch of fat guys at a restaurant”. Goed bedoeld met een onderliggende toon van een beetje schaamte. Maar ze deden het goed, super goed! Ik ben trots op hen! ’s Avonds bracht mijn stagebegeleidster me naar huis.

En dan vroeg in bedje want dinsdag was de eerste keer … een groot avontuur! Ik kan me voorstellen dat je denkt van “waarom maakt ze van die fiets zo’n drama”. Wel, de wegen hier zijn compleet voetganger- en fietsonvriendelijk, en het is hot, hot, hot. Die humiditeit of vochtigheid is onbeschrijfelijk, echt waar! Maar allé kom, ’t gaat goed. Ik vertrek om 7AM en arriveer om 7.20 in schuim en zweet. Het leuke is dat ik direct op één van de fitnesstoestellen kruip voor een half uur, dan douchke en dan om 8AM beginnen. PURE LUXE noem ik dit, het geeft je zo’n zalig gevoel!

Het terugkeren is een grotere, meer gevaarlijke onderneming. Het verkeer is hels en geen auto die op je let, ze zijn het gewoon niet gewend… Na dag 2 ben ik nog steeds op zoek naar een goeie route terug, maar ik geef niet op, I love this!

Ik ben zeker eens ik mijn blog-entries terug zal lezen dat ik zal schrikken. Terwijl ik schrijf merk ik nu al dat mijn taal niet meer zuiver is, Engelse woorden worden al moeilijker om te vertalen. Het is grappig hoe snel dit wel gaat. Daarbij komt nog es dat je hier met “Qwerty-toetsenborden” zit in plaats van “Azerty” dus ik mis de hele tijd in letters… Dus vergeef me als ik thuiskom dat ik Amerika een klein beetje meebreng…

Terug naar België, deze morgen geskypt met mijn 2 schattekes. Ze missen mij een beetje zeggen ze… Ik moet wel zeggen dat ik efkes verschoot daarnet. Ida, als je dit nog leest veel succes met de operatie! Plots krijg je een machteloos gevoel, iemand die je zo graag ziet, die in het ziekenhuis terechtkomt. Laat me even verduidelijken want het is minder erg dan je denkt. Het eerste wat ik doe als ik thuiskom, is Facebook openzetten want zo kan ik voyeuristisch mee volgen met al jullie Belgen 🙂 Ik wist dat Ida naar de dokter moest door mijn skypegesprek deze ochtend. Het verdere verloop wist ik niet, en ik zag plots van alles op Ida’s prikbord maar nergens stond er  wat er met haar scheelde. Blijkt een appendicitis, dus succes meid, ik denk aan jou!

Het doet me raar om zo ver weg te zijn en alles van op afstand te volgen! Maar het leert me relativeren en plaatst de dingen in een rangorde. Zonder filosofisch te willen zijn, het doet je stilstaan bij je leven en de mensen van wie je houdt! Ik ben iedereen die dit mogelijk voor mij maakt enorm dankbaar, het is en blijft een unieke kans! Dus dankjewel en slaapzacht België xxx

2 down – 4 to go

Amai, binnen 4 weken zit ik al terug op het vliegtuig. De tijd vliegt letterlijk voorbij…

Gisteren nog een interessant dagje gehad. Op het werk niet veel speciaals, gewone dag, gedaan om 5pm en dan nog een beetje sporten. En dan vlug naar huis om te douchen want ik had mij ingeschreven voor een activiteit van Duke’s International House. Het was niet zo warm gisteren als de andere dagen maar toch “warm genoeg” voor een short. Barbara zou met me meegaan maar had hoofdpijn. Op de hoofdcampus van de universiteit staat een kerk met een prachtige hoge toren. Gezien je er niet zomaar binnen mag had ik mij ingeschreven op de trappen van de toren te beklimmen met een 20-tal internationale studenten. Om 7pm moesten we ter plaatse zijn. Er heerste best wel een leuk sfeertje, als je vanuit het buitenland komt is het immers niet moeilijk om de eerste 10 à 20 minuten conversatie met een onbekende te vullen 🙂 En je raadt het nooit, jawel onze Belgen waren uiteraard ook present. Ondertussen hadden ze al kennis gemaakt met enkele Braziliaanse schones in “Law School”, ik vermoed dat ze een plezant jaar tegemoet gaan. Tijdens het wachten moet ik dicht bij het gras gestaan hebben…ik kon het plots niet meer uithouden van de jeuk. Stomme muggen! Mijn kuiten staan dus helemaal vol van 2 minuten bij het gras. En dan moest het nog beginnen hé!

Ik weet van mezelf dat gesloten ruimtes mij geen prettig gevoel geven, en dan vertelt de gids ons hoe de 239 trappen eruit zien: een stenen draaitrap waar slechts 1-richtingverkeer mogelijk is. Ge moet u dus voorstellen: Annelies zot van de jeuk, rode kuiten en een bonkend hart door het idee van die trap. Eerlijk, ik ging naar huis, dacht ik bij mezelf.

Wat me overtuigd heeft weet ik niet maar ik ben toch vertrokken met lood in de schoenen, loeiende kuiten en koude/klamme handjes. Maar ik ben er geraakt, lichtjes buiten adem. En het was de moeite, zo’n prachtig zicht. Je moet weten, toen we boven kwamen wist onze gids te vertellen dat er een lift was, maar die mochten we niet gebruiken.

Even genieten van het zicht en dan opnieuw een heel oncomfortabele trip naar beneden. Dronke, gratis en voor niets…

Het duurde zeker tot 1 uur voor ik kon slapen, de adrenaline bleef volgens mij lang hangen, maar ik ben trots op mezelf!

En dan vandaag, ook een heel gewone dag met leuke client-interacties. Tijdens lunch probeer ik mij af en toe eens onder de klanten te begeven, het is leuk hun verhalen en hun afkomst te horen. Een van de klanten komt uit NY, hij zou heel goed passen in zo’n maffia serietje, zijn job: bokspromotor… Anyway, hij is hilarisch! Maandagavond is restaurantavond. Klanten krijgen dan de kans om menukeuze te oefenen in een goed plaatselijk restaurant, eigenlijk toepassen wat ze tot nu toe geleerd hebben. De maffiadude gaat mee, dat wordt gillen! En dan was er nog de invite voor een film deze avond, van een 50-jarige lawyer. Ik heb vriendelijk bedankt!

Morgen outletshoppen in Greensboro…

Goed weekend aan iedereen…slaaplekker

Advertenties